چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصه اش قده یه دنیا میشه

میره یه گوشه پنهون میشینه

اونجارو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم می آد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاده اون شبها می افتم زیره مهاب بهار

توی جنگل لبه چشمه می نشستیم من و یار

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغ ابرارو چوب می زنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه...