مریم دلبر

maryamdelbar — Tue, 10 Jun 2008 00:51:18 GMT

سلام بچه ها

من مریم هستم

بچه ها ببخشید که خیلی کم مینوشتم

من این وبلاگ رو میخواستم ببندم

اما اقا رضا نمیدونم به چه دلیلی اما نمیخوان این وبلاگ بسته بشه

منم تصمیم گرفتم این وبلاگ رو به رضا بدم

اون از من لایق تره برای نوشتن توی این وبلاگ

فقط تنهاش نذارین چون به قول خودش خیلی تنهاست

برام خیلی دعا کنید

یا علی

کاش...

maryamdelbar — Wed, 09 Apr 2008 20:01:10 GMT

کاشکی دوستیها مثل رابطه ی دست و چشم بود

وقتی دست آسیب می بینه چشم اشک می ریزه

و وقتی چشم اشک می ریزه دست اشکا رو پاک می کنه ...

عشق درد است

maryamdelbar — Fri, 28 Dec 2007 10:24:18 GMT

می گفت عا شقم

می گفت عا شقم , دوستش دارم و بدون او هيچم و برای او زنده هستم

او رفت , تنها ماند ... زندگی کرد و معشوق را فراموش کرد

ازاو پرسيدم از عشق چه می دانی ؟ برايم از عشق بگو

گفت : عشق اتفاق است بايد بنشينی تا بيفتد

گفت:عشق آسودگيست , خيال است ... خيالی خوش

گفت : ماندن است . فرو رفتن در خود است

گفت : خواستن و تملک است , گرفتن است

گفت : عشق سادست , همين جاست دم دست و دنيا پر شده از عشقهای زود

عشقهای ساده اينجايی و عشقهای نزديک و لحظه ای

گفتم : تو عاشق نبودی و نيستی

گفتم : عشق يک ماجراست , ماجرايی که بايد آن را بسازی

گفتم : عشق درد است درد تولدی نو . عشق تولد است به دست خويشتن

گفتم : عشق رفتن است عبور است , نبودن است

گفتم:عشق جستجوست , نرسيدن است , نداشتن و بخشيدن است

گفتم : عشق درد است , دير است و سخت است

گفتم : عشق زيستن است از نوعی ديگر

به فکر فرو رفت و گفت عاشق نبوده ام

گفتم عشق راز است . راز بين من و توست , بر ملا نمی شود و پايان

نمی يابد . مگر به مرگ

آهی سردی کشید

دیگه هیچی نگفت

سرشو انداخت پائین و آروم از پیشم رفت

غم تنهایی

maryamdelbar — Thu, 27 Sep 2007 20:23:40 GMT

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصه اش قده یه دنیا میشه

میره یه گوشه پنهون میشینه

اونجارو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

غم می آد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاده اون شبها می افتم زیره مهاب بهار

توی جنگل لبه چشمه می نشستیم من و یار

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه

دل این آدما زشته دیگه زیبا نمی شه

اون بالا باد داره زاغ ابرارو چوب می زنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه...

او باران را دوست نداشت...

maryamdelbar — Thu, 02 Aug 2007 04:49:52 GMT

سکوت را می پذیرم

اگر بدانم روزی با تو ســــخن خواهم گفت

تیره بختی را می پذیرم

اگر بدانم روزی چشمان تو را خواهم سرود

مـــرگ را می پذیرم

اگر بدانم روزی تـــــــو خواهی فهمید کـه

دوستت دارم

باران را دوست نداشت

هميشه باران وقتي مي باريد كه او پر از گريه بود

گريه را دوست نداشت

هميشه هنگامي گريه مي آمد كه دلش شكسته بود

دلش را هم دوست نداشت

هميشه زماني دلش مي شكست كه، او را مي ديد

اما او را دوست داشت و هميشه از او و دلش و گريه مي گذشت

اما از باران نه تمام مشكل همين جا بود او باران را دوست نداشت.

عادت دیرینه...

maryamdelbar — Thu, 02 Aug 2007 04:44:49 GMT

شبی از پش یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب رابرای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های بی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم روئید با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی:

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت حریم چشمهایم را

به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی؟

نمی دانم چرا؟

شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟

ولی رفتی

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایش خیس باران بود

و بعد از رفتن تو انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت

کسی حس کرد که من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور تلخ خود نخواهی برد هنوز آشفه

چشمان توام

برگرد...

ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت وتردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم...

تو و عاشقی

maryamdelbar — Mon, 16 Jul 2007 09:50:08 GMT

حرمت من هر چي كه هست از با تو بودن بهتره

آخر خط زندگي اين نفساي آخره

وقتي دارم با هر نفس

از اين زمونه سير مي شم

وقتي با يه زخم زبون

از اين و اون دلگير مي شم

اين آخره راهه ديگه

بايد كه تنها بميرم

تنها تو اوج بي كسي

تو غربت آروم بگيرم

بايد برم بايد برم

بايد كه بي تو بميرم

آخ كه چه سنگين مي زنه

اين نفساي آخرم

سكوت من نشوونه رضايتم نيست

گلايه هامو مي توني از سوي چشمام بخوني

بگو آخه جرمم چيه

كه بايد اين جور بسوزم

هيچي نگم داد نزنم

لبامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش

منم كه گيتار مي زنم

نفرين به عشق و عا شقي

نفرين به بخت و سرنوشت

به اون نگاه كه عشقتو تو سرنوشت من نوشت

نفرين به من نفرين به تو

نفرين به عشق منو تو

به ساده بودنه منو به اون دل سياه تو

وقتي مي شي نياز من اگه نباشي پيش من

اشكاي چشمامو ببين كه مي ريزه به پاي تو

بازم كه بي قرارمو دلوتپس نگاه تو

تموم هستي مني بمون هميشه پيش من

اگه شدم عاشق تو نزار كه بي تاب بمونم

لالايي شبام تويي نزار كه بي خواب بمونم

دارم برات شعر مي خونم شايد به يادم بموني

فقط يه چيز ازت مي خوام هميشه عاشق بموني

دوست دارم خيلي كمه ولي جز اين چيزي نبود

واژه ها رو ولش كنيم عشقو از چشام بخون

معشوق

maryamdelbar — Wed, 11 Jul 2007 06:17:42 GMT

نسیمی ملایم می وزید و برگ درختان را به آرامی نوازش می داد،

آنقدر آرام و ملایم که حالت خوشی به برگ ها بخشیده بود و برگها

را به رقص و آواز وادار ساخته بود

صدای زنگوله ی برگ ها از هر طرف به گوش می رسید و خبر

از یک بزم عالی می داد در چنین حال و هوایی بود که عاشقی شیفته،

زندگی خودش را تقدیم به معشوقه اش می کنه دریچه های قلبش را

باز می کنه،قلبش را بیرون می کشه،به دست می گیره و تقدیم می کنه

قلبی بلورین که درونش پر از محبت و عشق و زندگی بود

قلبی گرم که با صدای آروم می تپید و با هر ضربه اش دوستی ها را

به یاد ها می آورد

قلب عاشق گرانبها ترین گنجینه اش بود که به معشوق سپرده بود

زندگیش بود که با اعتماد کامل به کسی که می پرستید داده بود تا در

کنار قلب خودش حفظش کند

اما معشوق قدر ندونسته و قلب را بازیچه ای ساخته و با اون دل

پاک شروع به بازی کرد و به اون هیچ ارزشی نمی گذاشت،

به هر جایی پرتش می کرد پیش غریبه ها،له اش می کردو بالا خره

آن قلب بلورین شکست ولی به جای خون گرم،اشک و آه از درونش

جاری شد

این اشک دل عاشقی بود که زندگی خودش را باخته بوددر حالی که

معشوق بی هیچ خیالی راهش را کشیده و دنبال سرنوشت موهوم خویش رفت

امشب

maryamdelbar — Thu, 28 Jun 2007 21:09:48 GMT

امشب در این سکوت شب تو را صدا میزنم

امشب به یاد اسم تو هر چی گل جمع میکنم

امشب به یادت اشکها از چشم ریزان میشود

امشب به یادت دل من بی هوش و مستان گشته است

امشب به یادت بی کسی در دل با کس میشود

دنیا را بد ساخته اند

کسی را که دوست داری تو را دوست ندارد

کسی که تورا دوست دارد تو دوستش نمی داری

اما کسی که تودوستش داری واوهم تورا دوست دارد

به رسم وآئین هرگز به هم نمی رسند واین رنج است

زندگی یعنی این ...

صداقت

maryamdelbar — Sun, 24 Jun 2007 11:49:24 GMT

صداقت یعنی از مرز افقها

به قصد دیدن رویت گذشتن

میان کوچه های سبز احساس

به دنبال قدمه های تو گشتن

نجابت یعنی از باغ نگاهت

به رسم عاطفه یک پونه چیدن

میان سایه روشن های احساس

ترا از پشت یک اینه دیدن

دو چشمت سرزمین آرزوها

نگاهت داستان آشنایی ست

امان از آن زمان که قلب عاشق

گرفتار خزان یک جدایی ست

تو در آن سوی مر مرها ی احساس

و من در جستجوی یک بهانه

که شاید روزی از فصل سکفتن

به تو گویم کلامی عاشقانه

کنار سایبان دیدگانت

همیشه آرزوها ارغوانیست

بدان تا صبح پر نور شکفتن

بیاد دیده تو آسمانی ست

طلوع پک دیدار تو یعنی

برای لحظه ای چون یاس بودن

زمستان غریبی را شکستن

و چون ایینه با احساس بودن

برای شهر بی باران دل ها

تو یعنی لحظه ی باران گرفتن

تو یعنی در دل پژمردگی ها

بیاد یک فرشته جان گرفتن

در آن آغاز بی پایان رویش

که از باغ افق گل چیده بودی

از آن لحظه که احساس دلم را

به امواج نگاهت دیده بودی

چه زیبا شبنمی از آرزو را

بروی لادن روحم نشاند ی

دلت مرز عبور از آسمان بود

و من را به دل این مرز خواند ی

و اینک من کنار دیدگانت

وفا را مثل گل ها می شناسم

اگر چشمان قلبم را ببندند

تنهای تنها می شناسم

همیشه ساحل دلهای عاشق

بیاد چشم دریا بی قرار است

تو تا آن لحظه ای که می درخشی

تمام سرزمین دل بهار ست

سحر وقتی که می خواهد بیاید

ترا باید از آن بالا ببیند

و باید از گلستان نگاهت

فقط یک شاخه نیلوفر بچیند

سحر قدر ترا می داند و بس

تو یعنی زیر باران تازه گشتن

و یا به احترام یک شقایق

ز مرز آسمان ها هم گذشتن

تواضع یعنی از روی متانت

برای دیدنت دیوانه بودن

و تو یعنی دل صد نسترن را

ز شهر سرخ تنهایی ربودن

دلت تفسیر خوبی های ابی ست

و قلبت قصه ایثار شبنم

نگاهت آسمان آبی و صاف

که می شوید ز چشم عنچه ها غم

نگاهت تا افق بی کینه و پک

و چشمان تو دو ماه نجیب است

فضای گرم دستان تو ای عشق

پناه نسترن های غریب است

تو یعنی یک نگاه مهربان را

میان یاسها قسمت نمودن

و شاید تو سر آغاز نگاهی

نخستین واژه باغ سرودن

تو یعنی مرهم زخم پرستو

تو یعنی راز درمان شکستن

تو یعنی تا سحر در انتظار

عبور قاصدی زیبا نشستن

تو یعنی نرگس باغ تجسم

تو یعنی یک جهان بالا تر از نور

تو یعنی یک فرشته مثل مهتاب

که با لبخند می اید از آن دور

سپردم به تو دریای دلم را

تو ای افسانه ایثار خورشید

دلم از روی عشقی آسمانی

وجودش را به چشمان تو بخشید